Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Verstoppertje
terug

Verstoppertje

19 november 2019

Ik was nu al een tijdje in de kliniek. Maar ik voelde me nog helemaal niet goed. Bij sommige modules begonnen mijn hersenen zowat te koken en leek het alsof mijn bewustzijn water was dat wegspoelde in een doucheputje. De neiging was groot om op mijn bed te gaan liggen. Het maakte me angstig omdat ik dacht dat ik knock-out zou gaan, of een toeval zou krijgen. Op zulke momenten keek ik naar de vloer en richtte ik al mijn gedachten op mijn ademhaling. Ik liet het verder niet merken. Ik wilde doorzetten en mijn verslaving overwinnen, en daar hoorde dit blijkbaar ook bij.

Op de afdeling voelde ik me nog niet helemaal thuis. Meestal kijk ik eerst een tijdje de kat uit de boom en dan begin ik langzaam wat meer van mezelf te laten zien. Bovendien had mijn zelfvertrouwen niet zomaar een deukje opgelopen; het was total loss, afgesleept en ergens neergedonderd waar niemand het meer zou kunnen vinden. Ik voelde me vooral eenzaam en verdwaald.

Bij elke opname krijg ik ongeveer dezelfde droom: ik val (van een klif, in een put) en ik kan me nergens aan vasthouden. En ik val maar en ik val maar en het wordt steeds donkerder, tot het helemaal donker is en ik wakker schrik. En zo voelde stoppen met drinken ook elke keer. Weg houvast, weg goede vriend, weg alle routine en dingen die ik blindelings kon doen. Ook al wist ik ergens wel dat het slecht voor me was, het leven was overzichtelijk. En ik kreeg mijn verdoving, mijn kicks. 

Ik hing vol zelfmedelijden lekker geen foto's aan de muur op mijn kamer. 'Ik heb niemand, ik moet dit helemaal alleen doen, boehoe.' Stiekem hoopte ik dat iemand van de staf eens naar mijn kale muren zou vragen. Zodat ik daarover mijn hart kon uitstorten. Maar ik bleef lekker zwelgen in boosheid, waar eigenlijk vooral goed verstopte droefenis onder zat. En ik was te bang om te gaan zoeken.

Ook al had ik echt de keuze gemaakt om te leven, ik stond in slaapstand.

Ik richtte me op dingen buiten mezelf. Omdat dat het makkelijkste was. Maar ook omdat ik eigenlijk niet eens een 'mezelf' had in die tijd. Ik was er in ieder geval mijlenver van verwijderd. Wie was ik en wat wilde ik? Wat kon ik mezelf en anderen bieden? En wanneer trok verdomme de mist door het afkicken een keer weg? Ik keek, maar ik zag niet, ik hoorde, maar ik luisterde niet. Door die mist was het alsof ik uitstond. Ook al had ik echt de keuze gemaakt om te leven, ik stond in slaapstand. Ik dacht dat niemand écht zag wie ik was en dat ik me dus goed kon verstoppen. Alleen hing die mist niet buiten, maar in mijn hoofd, zo bleek. Nu wist ik het echt: verstoppertje spelen had geen zin meer.

 Tim van Kleef blogger


Tim van Kleef
 (38) houdt van muziek, streetart en gitaar spelen. Hij blogt over zijn laatste lange opname bij Tactus voor een alcoholverslaving. Hiermee wil hij verslaving en hulp zoeken bespreekbaar maken. Hij droomt van ervaringsdeskundige worden, reizen en zichzelf verder ontwikkelen. Op 1 december is hij 1 jaar nuchter.

Deel dit bericht:


Reacties

  • Top geschreven weer tim! Stiekem hadden we het er vaak over , over je weinige dingen die je nodig had ! Terwijl we wisten wat we aan je hadden en dat was veel je was een goeie steun en inbreng op de groep ! Respect ! :-*
    Door Fabienne, dinsdag 19 november 2019 | 17:58
  • Ik geloof zeker dat je in de 1e periode van je opname in een soort van slaapstand hebt gezeten. Stil en soms een beetje afwezig bij modules. Graffiti makend in het klein op een stuk papier. Het medelijden hebben met jezelf heb je of goed verborgen weten te houden, of het was al weg toen ik op de afdeling kwam. Ik weet nog wel dat je slaapproblemen had, dat dan weer wel. Maar wat belangrijker is, is dat we je ook hebben zien wakker worden. Betrokken bij anderen, voor mij nog steeds zeer waardevol, en scherp maar eerlijk richting anderen toe in modules. Nog belangrijker is dat je voor jezelf bent wakker geworden. ook al voelde je jezelf dan soms alleen, voor anderen ben je er zeker wel geweest! je hebt zelfs een keer aangeboden om voor me te strijken haha. je het heel goed gedaan. Vanuit een diep dal, tot en met een rolstoel aan toe, tot een man die op een weekendplanning invulde dat ie een stukje ging fietsen. En kijk eens waar je nu staat en wat je nu doet! waar je mee bezig bent. Je mag heel erg trots zijn op jezelf Tim!
    Door Patrick Panman, dinsdag 19 november 2019 | 20:46
  • Heel mooi geschreven Tim, vind het fijn om je blogs te lezen. Ben erg trots op je, maar dat wist je al ;)
    Door Daniella , woensdag 20 november 2019 | 01:54
  • Wederom "bruut eerlijk". Zo ziet "bespreekbaar maken" eruit. Knap en moedig van je!
    En het is bijna 1 december. Één jaar nuchter. En niet vergeten: Fabienne op 2 december!
    Sowieso, wat een toppers hier boven mijn reactie.
    Ik kijk uit naar je volgende blog.
    Door Michiel Driessen, donderdag 21 november 2019 | 21:26
  • Vind het super sterk van je dat je de wilskracht hebt gevonden en hebt gehouden om deze rot verslaving stapje voor stapje de baas te zijn. Ik heb van heel dichtbij moeten toe zien wat deze jaren lange verslaving met je doet. Ik vind het nog sterker dat je dit alleen hebt gedaan je had niemand. Mijn moeder was jaren lang zwaar alcohol verslaafd verdrietig genoeg heeft zij nooit de wilskracht gehad om hulp te zoeken. Ik ben mijn moeder vorig jaar op 59 jarige leeftijd verloren.
    Door Nikki, vrijdag 22 november 2019 | 00:51
  • Dank jullie wel allemaal, wat een mooie reacties! Doet me heel erg goed. Mijn opname was ook zeker mede door jullie zo goed als het was! Jullie zorgden voor steun, acceptatie, liefde, humor, opbouwende kritiek en nog zoveel meer... dat zal ik nooit vergeten!

    En Nikki: ontzettend bedankt voor je lieve opmerkingen! Dat geeft me echt kracht en doet me goed. Maar wat heftig wat je hebt meegemaakt ook zeg! Verschrikkelijk en zwaar om zoiets mee te maken.
    In het geval je het niet weet en niet al eens naar zoiets bent gegaan: er zijn groepen voor waar je erover kan praten, ik weet uit ervaring dat dat heel fijn is. Alleen al om bij mensen te zijn die iets soortgelijks hebben meegemaakt is heel fijn, vertrouwd en veilig. Zou je goed kunnen doen. Ik zou je misschien wat op weg kunnen helpen. Voel je vrij om me toe te voegen op FB of LinkedIn, daar moet je me wel kunnen vinden. Sterkte!
    Door Tim, zaterdag 23 november 2019 | 11:27

Plaats reactie