Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Terug in de tijd > Boksbal
terug

Boksbal

05 juli 2017

Ik neem het dossier van mijn eerste klant door: Mike, 28 jaar, gebruikte voor zijn opname in onze kliniek voornamelijk cocaïne en alcohol en in het weekend kwam daar nog speed en XTC bij. Ik heb Mike tot nu toe 5 keer gesproken. Tijdens de intake bleek Mike het water aan de lippen te staan, hij was direct gemotiveerd voor een detoxopname van vier weken in onze kliniek. Na de detox koos Mike voor poliklinische nazorg bij mij.

Mike is op tijd. Hij heeft een kale kop, is breed geschouderd en heeft diverse tattoos. Het klikte direct tussen ons. Ik hou wel van die directe Amsterdamse types, je weet gelijk waar je aan toe bent: óf je bent een fijne gozer óf een klootzak! Ik vraag hem wat hij heeft opgepikt tijdens de detox.

Het waarom van zijn gebruik is hem duidelijk geworden (vluchtgedrag), hij heeft geoefend met andere manieren van communiceren. In plaats van iemand direct op zijn bek te slaan, kan je iemand ook op een vriendelijke manier confronteren! Wat is nu zijn vraag aan mij? Voorkomen dat hij terugvalt in gebruik en hij wil wat ‘vervelende ervaringen’ met mij doornemen.

Okay, ik vraag hem eerst maar eens flink door over zijn trekmomenten. Hij is twee weken geleden uit onze kliniek vertrokken. Mike werkt als stratenmaker. Zijn baas geeft hem alle medewerking, hij staat bekend als een keiharde werker. “Ik heb het in het weekend even heel moeilijk gehad, ik liep met Monique op de Nieuwezijds toen ik Rob tegenkwam, die kent mijn criminele verleden en weet wat mijn zwakke plekken zijn. Hij probeerde mij te paaien met slijmerige opmerkingen, maar gelukkig trok Monique me mee. Als Monique er niet was geweest was ik misschien wel met hem meegegaan. Rob heeft altijd coke bij zich, waar hij zelf niets van gebruikt. Hij kijkt wel uit, hij geeft het je, maar vraagt je later een klusje voor hem te doen. Als je weigert, heb je een probleem.”

Ik laat Mike merken dat ik het hartstikke sterk van hem vind dat hij is doorgelopen en clean is gebleven. Monique heeft een hekel aan coke, soms drinkt ze wel eens wat of rookt een jointje, maar allemaal binnen de perken.
Ik kijk op de klok, we hebben nog een half uur. Ik citeer de conclusie en behandeladviezen uit de ontslagbrief, daar staat nagenoeg niets in over zijn criminele verleden. Ik kijk Mike vragend aan en vraag wat door. “Ik ben daar wat vaag over gebleven” reageert Mike, “je weet maar nooit wat anderen over jou doorvertellen!”
Hoe is hij in dat milieu terecht gekomen? Mike begint wat te zweten, kijkt ongelukkig en zegt ineens: “Het is begonnen op mijn 16e, ik ben toen door een volwassen man gepakt.” Voordat ik verder ga check ik nog even of hij er wel echt over wil praten. Zo niet dan pak ik gewoon de agenda op die we samen hadden afgesproken. Maar Mike wil dat wel. Het moet er maar eens uit.

Mike vertelt dat hij in die tijd wel eens kleine klusjes deed voor een marktkoopman, deze had hem op een gegeven moment in een container geduwd en hem seksueel misbruikt. De tranen staan in zijn ogen als hij dit vertelt. “Vertel je het nu voor het eerst?”, vraag ik. “Ja, ik had geen zin om er tijdens de opname iets over te vertellen”.

 “Maar wat is dan de link met jouw criminele verleden?”

 “Ik was eerst bang voor die vent, later werd ik alleen maar ontzettend kwaad. Op aanraden van een vriend heb ik toen contact gezocht met een crimineel in de buurt waar ik woonde. Ik heb hem gevraagd of ik een pistool van hem kon kopen. Hij vroeg waar ik dat voor nodig had. Ik heb toen een verhaal opgehangen waarin hij geloofde. Hij wilde dat klusje wel voor mij laten opknappen op voorwaarde dat ik zo nu en dan wat voor hem wilde werken, ik zou er goed voor betaald worden.”

“Heeft hij die vent voor je aangepakt?”, vraag ik.

“Jazeker, hij heeft hem door 2 man flink laten aftuigen, hij kan nog steeds niet goed lopen.”

“Hoe weet je dat?”

“Ik heb hem daarna nog 1 keer op een afstand gezien. Ik was toen zo dankbaar dat ik 2 jaar voor die crimineel heb gewerkt als cokekoerier.” Hoe ben je uit het wereldje gestapt?”, vraag ik. “Hij had me niet meer nodig, ik ben direct daarna verhuisd. Ik kom hem gelukkig niet meer tegen”. 

Ik vraag Mike hoe het met hem gaat nu hij dit heeft verteld. “Opgelucht”. Ik zeg Mike dat ik nu wat beter snap waarom hij is gaan gebruiken. Ik vraag Mike hoe hij zijn weekend heeft gepland en geef hem daarna een huiswerkopdracht: ik stel Mike voor een boksbal te kopen, die op zijn zolder te hangen en daarop in momenten van extra spanning eens lekker op los te rammen. Mike ziet deze opdracht helemaal zitten, hij reageert enthousiast.

We zien elkaar over twee weken. Na een stevige handdruk verlaat Mike mijn kantoor.

Ab de Haas was jarenlang werkzaam als maatschappelijk werker bij Tactus. Hij heeft zijn belevenissen vastgelegd in het boek 'Notities van een hulpverlener'. Wij laten u graag af en toe meelezen.


Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie