U bevindt zich hier: Home > Blog > Gamen is leuk tot het niet leuk meer is
terug

Gamen is leuk tot het niet leuk meer is

06 september 2018

Gamen is voor de meeste mensen een leuk tijdverdrijf, maar het is niet voor iedereen alleen maar een spelletje. Michiel (28) bijvoorbeeld raakte helemaal in de ban van het gamen en knokte hard om er weer bovenop te komen.

Het begon toen Michiel zes was. “In de winkel van mijn vader zat ik vaak te knutselen met computers. Toen begon ik ook met het spelen van games. Dat ging van kwaad tot erger. Vaak zat ik alleen op mijn kamer urenlang te gamen.” Thuis kon hij redelijk ongestoord zijn gang gaan, omdat zijn ouders werkten en Michiel dus vaak alleen thuis was. Regels waren er wel, maar die omzeilde hij. “Dan speelde ik uren achter elkaar en als ze dan thuis kwamen zei ik dat ik nog maar net aan het spelen was. Dan mocht ik nog weer even langer.”

Op zijn 22e ging Michiel het huis uit en betrok zijn eigen plekje. Daar werd het gamen alleen maar meer. “Al mijn tijd ging op aan gamen. Als gevolg daarvan deed ik nauwelijks nog iets aan school en ook mijn sociale contacten werden snel minder. Mijn huisgenoten moesten me vaak achter de computer weghalen voor een drankje in de woonkamer.”

Michiel werd een zware gamer. “Zo een die zijn ontbijt vergeet, niet luncht en om 22.00 uur bedenkt dat ie nog warm moet eten. En te weinig slaap. Ik werd regelmatig wakker met mijn hoofd op het toetsenbord.” De laatste twee jaar, Michiel woonde toen op een boerderij in het buitengebied van Zwolle, liep het gamen volledig uit de hand. “Ik kwam bijna nergens meer toe, zat 17 uur per dag te gamen. Dat was wel het dieptepunt.”

Tijdens al het gamegeweld stuitte Michiel op een filmpje op het YouTubekanaal van ExtraCredits. “Die vertelde iets over gameverslaving dat heel erg binnen kwam bij mij. Wat hij vertelde ging over mij. Dat ging over vrienden opzij zetten om te kunnen gamen, jezelf afsluiten van de wereld. En dat terwijl mijn vrienden me echt dierbaar zijn. Dat was het moment dat het kwartje viel.” Het weekend erna ging Michiel naar zijn ouders om alles er uit te gooien. Een week later zat hij bij de huisarts en weer twee maanden later bij Tactus.

Bij Tactus wordt Michiel behandeld in de groep van Verslavingdebaas. “Ik heb eerst geprobeerd om minder uren te gamen, maar dat bleek niet haalbaar. Wel heb ik toen geleerd wat mijn valkuilen zijn. Stress op school of herfstweer zijn er bijvoorbeeld twee. Anderzijds is honkbal een echte uitlaatklep voor me.”

Het laatste jaar is Michiel helemaal gestopt met gamen. En dat werkt wel. “Ik heb nu al een half jaar niet gegamed. En ik heb mezelf een beloning in het vooruitzicht gesteld als ik het een half jaar vol zou houden: een nieuwe honkbalknuppel. Die ga ik nu dus kopen.”

Michiel voelt zich fysiek en mentaal sterker nu hij is gestopt. “Ik krijg weer ritme in mijn leven, ben serieus met school bezig. Je begint echt weer te leven na het stoppen. Kleine dingen in het leven worden weer mooi.”

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie