U bevindt zich hier: Home > Blog > Afspraak is Afspraak
terug

Afspraak is Afspraak

06 november 2018

Vandaag ben ik weer op huisbezoek bij Johan. Een alleenstaande, oudere man met een lichte verstandelijk beperking en een alcoholafhankelijkheid. De koffie staat klaar bij binnenkomst en zijn hondje verwelkomt me, kwispelend met zijn kleine staartje. Na een gesprek over ditjes en datjes besluit ik het er maar op te wagen. Want Johan oogt wat afwezig. En dit soort ‘buien’ kunnen bij Johan alle kanten opgaan.

“Waar zit je met je hoofd Johan?”

“Nou hier, op de bank…”

Oké.. gevalletje open deur…  poging 2…

“Waar denk je dan aan?”

Hij kijkt me aan en geeft aan dat hij zich niet zo goed voelt de laatste tijd. Hij weet niet wat er is of waar het aan ligt. Ik stel voor om een afspraak bij de huisarts te maken, maar dat wuift hij weg. Toch zit het mij nu ook niet lekker, er is inderdaad iets. Verbeeld ik me nu dat hij wat grauw/gelig in zijn gezicht oogt? Zijn buik lijkt ook wat opgezet…

Ik uit mijn zorgen en bied aan om met hem mee te gaan naar de huisarts. Bij Johan weet ik inmiddels dat ik niet te snel moet opgeven. Dit keer gaat hij verrassend snel overstag. Hij vraagt mij de huisarts te bellen, iets wat hij normaal altijd zelf zou doen. Vreemd… In zijn bijzijn bel ik de huisarts en aan het einde van de middag kunnen we al langskomen.

Nadat ik mijn andere huisbezoeken heb afgerond, ontmoet ik aan het einde van de middag Johan bij de huisarts. Zodra hij mij ziet, wordt hij boos. Hij kijkt me aan, staat op en zegt dat hij ‘er alweer klaar mee is’. “Hoezo ben je er klaar mee?” Ik kijk op mijn horloge om te checken of ik misschien te laat ben? Maar nee, ik ben zelfs 5 minuten te vroeg.

Johan loopt zenuwachtig rondjes door de wachtkamer. Ik zie de andere mensen in de wachtkamer  heen en weer kijken van hem naar mij. Top, bedenk ik me, publiek. “Johan, hoezo ben je er klaar mee?”, probeer ik nog een keer.

En daar komt het: “Ja, afspraak is afspraak! Ik heb om 16.30 uur een afspraak en het is nu al bijna 16.30u! En ik ben nog niet aan de beurt; die mevrouw had een afspraak om 16.00 uur en zij zit ook nog te wachten! Ik ga hier niet als een idioot zo lang zitten!”.

Ik probeer hem te kalmeren en zeg nog iets in de trant van: spoedgeval? Maar Johan loopt al richting de secretaresse en begint te schreeuwen dat zij zich niet aan de afspraken houden en dat je zo niet met mensen omgaat. “Rot maar op jullie! Ik hoef geen afspraak meer!”. En weg is hij…

Ik voel plaatsvervangende schaamte, de mensen in de wachtkamer kijken wederom naar mij. Ik ben bijna geneigd een kleine buiging te maken, maar besluit snel om naar de secretaresse te gaan.

Gelukkig kent zij Johan en zijn bijzondere karakter ook. Ik spreek met haar af dat ik einde van deze week een nieuwe poging doe om een afspraak te maken en dat we deze dan in het begin van de ochtend plannen.

Terwijl ik weer naar mijn auto loop, probeer ik Johan te bellen. Maar zoals verwacht heeft hij zijn telefoon al uitgezet. Ik stuur hem een sms’je dat ik hem morgen opnieuw bel om te vragen hoe het met hem gaat. De volgende ochtend krijg ik een sms’je terug; sorry voor jou, koffie?

Madelon Huizinga - Ambulante Woonbegeleider Twente.

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie