Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > De bezorger
terug

De bezorger

25 juli 2017

De methadonverstrekking is sinds de jaren tachtig een begrip binnen de verslavingszorg. Dat de methadon ook aan huis wordt gebracht is misschien minder bekend. Toch fietsen collega’s van Tactus drie keer in de week een rondje Enschede. 

Het regent. Gestaag komt het naar beneden; de straten van Enschede zijn nat. Toch is Ron Dokter er helemaal klaar voor. Hij staat op het punt om de cliënten te bezoeken die in aanmerking komen voor bezorging van methadon aan huis. En dus stapt Ron deze donderdagochtend op zijn fiets. Eerste stop is het Leger des Heils. Ron en verpleegkundige Cindy nemen in de huisapotheek de lijst met cliënten door. “Die mevrouw heeft nog voor drie dagen, dus dat komt goed. Anders nog iets?”, besluit Ron. Nee, dat was het en dus op weg naar het volgende adres. De gestage regen is intussen overgegaan in een ouderwetse plensbui; een gele regenbroek is zo gek nog niet.

We slaan rechtsaf de zogenaamde Cultuurmijl in; volgende halte is Peter. Hij woont samen met Simone in een flat van zorggroep Manna. Bij binnenkomst kijkt Ron in zijn koffertje en vist er een potje methadon uit. Tegelijkertijd inventariseert hij de situatie van Peter die onderuit gezakt zit in zijn stoel. “Hoe is het? Al vorderingen met het werk?” Peter doet zijn relaas en Ron knikt begrijpend; volgende keer zal hij er weer naar vragen. De tas met methadon en medicatie gaat weer op de rug. 

Papegaai
Verspreid door Enschede staan flats die eigendom van Tactus zijn en worden bewoond door cliënten die in herstel zijn. Kim is een nieuwe cliënt van Ron en zit nog maar twee weken in het ‘systeem’. Vandaar ook wellicht dat ze nog ligt te slapen als we aanbellen. Na enig doorzetten hoort ze de bel en kunnen we naar boven. De methadon wordt direct aan de mond gezet. Ook hier volgt een kort praatje. De methadon wordt overal in grote dank aanvaard, maar een gesprekje is minstens zo belangrijk. Later zegt Ron over Kim dat ze ‘het eigenlijk heel goed doet’ gezien haar omgeving. Moeder heeft een slechte gezondheid, vriendje zit in de gevangenis.

De 40-jarige Wouter is op zijn nog jonge leeftijd al veroordeeld tot een scootmobiel. Het jarenlang roken van heroïne heeft zijn longfunctie zodanig aangetast dat hij nu gekluisterd zit aan dit vervoersmiddel. Terwijl de kleine papegaai van Wouter luidkeels door de flat rondvliegt, bespreekt Ron het medicijngebruik van Wouter. Hij is overgestapt op Seroquel waar hij eerder Serestas slikte. “Dat is winst”, oordeelt Ron. “Ja”, knikt Wouter. Hij voelt zich ook beter, zegt hij. Een testje van zijn longcapaciteit bevestigt dit. 

De ‘bezorgservice’ is voor Ron een goed voorbeeld van zorg op maat. Cliënten zijn volgens hem beter te begeleiden; ze hoeven niet meer per se de straat op. Goed voor de cliënt, goed voor de maatschappij.

Onderbroek
Bij het vijfde adres is er tijd voor een kop koffie. Lars heeft naast zijn verslavingsproblematiek een dubbele hepatitis C-infectie en wordt verzorgd door zijn partner Ingrid. Ze vertelt over de kuur om de Hepatitis te verdrijven. Dat het heftig is; dat je echt even de weg kwijt bent. De laatste keer vond ze ‘m in zijn onderbroek op straat. Ron vraagt nog even naar andere zaken die er spelen. Een financieel geschil met de gemeente lijkt te zijn opgelost. En dus kan Ron weer verder.

In één van de arbeidershuisjes van de wijk Velve-Linderhof wonen Gerard en José. Op de muren van het verouderde huis zit schimmel; de woonkamer geeft een verwaarloosde indruk. Gerard is begin vijftig en vertoont verschijnselen van het syndroom van Wernicke. Vaak pakt hij zijn agenda om te zien wat hij deze dag moet doen; nog vaker komt hij niet op bepaalde woorden. Ron heeft dan ook een indrukwekkend pak medicijnen voor hem. En zelfs dan blijken de medicijnen in aantal niet toereikend te zijn; Ron belooft langs de apotheek te rijden om de voorraad aan te laten vullen.

En zo zit de ronde er op; de rit naar de apotheek is de laatste van de dag. Maandag weer een nieuwe ronde.

Om privacyredenen zijn de namen van de cliënten gefingeerd.

Sjoerd van der Wal is communicatiemedewerker bij Tactus Verslavingszorg

 

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie