Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Emotie
terug

Emotie

05 september 2017

Waarom moet mij dit toch overkomen? Ik heb hier toch niet om gevraagd? Altijd mijn best gedaan. Ik voel me gestraft. Ik begrijp het niet. Waarom dan toch. Ze begint heel zachtjes te huilen. Haar verkrampte lijf komt in beweging. Ik zeg haar zachtjes dat het goed is dat ze huilt, dat ze zich best mag laten gaan. En dan huilt ze steeds harder, met gierende uithalen terwijl snot en tranen langs haar wangen naar beneden lopen.

Ik geef haar de doos met tissues en laat haar begaan. In eerdere gesprekken heeft ze me verteld over haar jeugd. Haar orthodox-christelijke opvoeding. De besloten binnenwereld waarbij alles binnen eigen kring werd gehouden en de buitenwereld afgedaan werd als onbetrouwbare heidenen waarvoor je op je hoede moest zijn omdat ze je op het verkeerde pad willen brengen. Dat ze zich zo weinig weet te herinneren van haar jeugd en dat ze zich daar zorgen over maakt. Dat ze ergens het gevoel heeft dat er dingen gebeurd zijn die niet kloppen, maar dat ze er niet bij kan komen. Dat ze in haar tienerjaren begon te twijfelen aan haar geloof, maar dat niet durfde zeggen. Angst dat ze nu in de hel zou komen. Een fout vriendje tegen kwam die haar sloeg wanneer hij dronken was. Maar dat kon ze hem niet kwalijk nemen want zij was ook dronken. En verslaafd aan pillen. Dan kon ze het leven een beetje aan. Altijd maar bang. Verschillende opnames gehad en toch veranderde er wezenlijk niets.

Hoe kon dat nou? En nu ineens komt ze los. Ze snikt nog wat na en wordt dan boos. Eerst zachtjes zegt ze dat ze dit leven niet wil. Dat dit geen leven is, alleen overleven. Dat ze dit leven ECHT NIET WIL! Ze begint te schreeuwen, loopt rood aan. En gaat dan weer huilen. En ik blijf bij haar en laat haar begaan. Eindelijk, er zit weer leven in deze vrouw.

Cisca Terlouw is geestelijk verzorger bij Tactus Verslavingszorg.

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie