Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Achter de voordeur (2)
terug

Achter de voordeur (2)

20 juni 2017

Hoe lang was het niet geleden dat Ans buiten was geweest? Die laatste keer kon ze zich nog wel herinneren. Ze was mee naar beneden gelopen om haar moeder uit te zwaaien, een hoogbejaarde dame die sindsdien gekluisterd zit op een kamer in een verzorgingshuis in een dorp op twintig minuten rijden.

Ans en Frits moesten naar het werkplein in Almelo voor de aanvraag van de uitkering. Ans moest ook mee en dat betekende dat ze naar buiten moest. In de auto, Ans naast mij, kreeg de sfeer een hoog schoolreisjesgehalte. Ze keken hun ogen uit en verbaasden zich dat er zoveel was bij gebouwd in de afgelopen tien jaar. De afspraak verliep goed. De uitkering zou er komen. 

Om in de tussentijd het stel niet te laten uithongeren, deed ik boodschappen met Frits. Bij het bier ontstond altijd even de discussie of er toch een blikje mee kon. “Nee Frits, bier kopen is echt uit den boze als Tactus de boodschappen voorschiet”, zei ik dan. Blijer ging hij er van niet kijken. Gelaten sjokte hij verder de Aldi door.

De uitkering kwam er. Opruimen ging minder voorspoedig. Heel directief heb ik Frits aan het werk gezet om in ieder geval de vuilniszakken uit het zitgedeelte naar beneden te brengen en in mijn auto te deponeren. Zo kwam er weer beenruimte in de kamer. Frits vond het een zinloze actie. De vuilniszakken onder de eettafel bleef een no go area. De kat had er zijn domein en één keer kreeg ik zo`n uithaal dat ik het wel uit mijn hoofd liet om ook nog maar iets te veranderen onder deze tafel. 

De situatie bleef onhoudbaar en onleefbaar, maar Ans en Frits sleten hun dagen zonder te klagen. Er was een tijd geen stroom, dus leefden ze met kaarsjes, de al genoemde barbecue en kou. Ik kwam met grote regelmaat langs en ik was er van overtuigd geraakt dat ik hen niet hielp met inkomsten, schuldenregeling en een opgeruimd huis. Deze mensen hadden meer nodig, intensieve zorg nodig. Alleen zagen ze het zelf niet in. Ze kónden het zelf niet meer zien, ze waren te verslaafd. Mogelijk was er sprake van cognitieve schade door het drinken.

Ik ben niet diegene die mensen een Korsakov-sticker op het voorhoofd plakt, maar in die hoek zocht ik het zeker voor wat betreft de toestand van Frits. Dus op een dag nam ik een psycholoog mee. Frits viel bij de gerichte vragen direct door de mand. Frits zei hoegenaamd geen probleem te hebben, maar hij bleef op flink wat vragen het antwoord schuldig. Ans vulde het aan. En hoewel de psycholoog bleef zeggen dat Frits het antwoord zelf moest geven, kon ze het niet laten. Frits keek elke avond naar Hier en Nu. En Lubbers vond hij maar niks als premier.

Het binnenkomen bleef elke keer weer een uitdaging. Soms ging de benedendeur niet open. Ik ging dan via de schoonheidssalon om de hoek naar het dak. Via het dak van andere winkelpanden kwam ik bij het platte dak van Frits en Ans. Ik moest nog wel de schutting over om bij de voordeur uit te komen. Eenmaal daar, gaf ik niet op en uiteindelijk ging de deur open.

Tot die keer dat Frits niet thuis was en ik op bovengenoemde manier bij de voordeur was aangekomen. Ik zag Ans op de bank aan het andere eind van de kamer zitten. Ze hoorde mij, ze zwaaide, ik zwaaide. Ik maakte met handgebaren duidelijk dat ze open moest doen. Ans bleef zitten en schudde met haar hoofd. `Ze kan niet meer opstaan’, dacht ik. Opeens liet ze zich van de bank glijden en op handen en voeten kroop ze naar de voordeur. Ze kon niet meer lopen. De kracht was weg. Ze was niet gekleed van onderen. Ook dit kreeg ze niet meer voor elkaar.

Frits zei, toen hij thuis kwam en ik hem confronteerde met het niet meer kunnen lopen van Ans, dat het niet goed ging met Ans. Hij was helderder dan de afgelopen tijd. De ernst van de situatie leek tot hem te zijn doorgedrongen en hem te raken. Ik zette hen voor het blok. Ze moesten alle hulp accepteren. De eerste stap was de huisarts informeren en vragen of hij direct wilde komen. Ans was zo verzwakt dat ze dringend medische zorg nodig had. Frits was totaal onmachtig om deze zorg te geven.

(Wordt vervolgd)

Martin Hartog is bemoeizorger bij Tactus

Martin Hartog foto

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie