Cliënten beoordelen ons met een 8.2
U bevindt zich hier: Home > Blog > Achter de voordeur (3)
terug

Achter de voordeur (3)

04 juli 2017

Ans zat weer op de bank. Frits werd verwarder en de situatie groeide hem boven het hoofd. De huisarts kwam, maar greep niet in. Een bemoeizorger moet soms praten als brugman, maar al mijn motiverende gesprekstechnieken ten spijt: de huisarts handelde niet. Ik nam collega's mee en zij vonden ook dat ingrijpen noodzakelijk was. De psychiater kwam om te beoordelen of een Rechterlijke Machtiging deze mensen van de bank kon krijgen. Voordat de rechter zou komen, kwam er een advocaat langs die Ans en Frits zou bijstaan. Hij was gestuurd omdat hij `s morgens toch langs dit dorp kwam op weg naar zijn kantoor in de stad. Morgen zou hij er niet bij zijn, maar er zou een collega komen. De advocaat heeft het gesprek staande gehouden. In luttele minuten wist hij van de hoed en de rand en vertrok met snelle tred.

Er was een huurachterstand ontstaan en omdat ik er van overtuigd was dat Ans en Frits hier niet konden blijven, werkte ik nauw samen met de verhuurder. Hij werkte toe naar een ontruiming, maar wel op het moment dat paste bij het hele hulpverleningstraject. Op de dag van de RM-beoordeling zou ook de ontruiming plaats gaan vinden. Letterlijk op straat zetten van Frits en Ans was geen optie. Ik wilde dit, de eerste zwervers in dit dorp, ook niet op mijn geweten hebben. Het moest naadloos in elkaar overgaan. Druk geregel vooraf, terwijl de situatie in de bedompte, zeg maar stinkende bovenwoning alleen maar verslechterde. Ondertussen bestookte ik de huisarts met mijn hulpkreten. Ans zat en ik kreeg haar niet meer van de bank. 

Op de ochtend des oordeels, een stralende dag, had ik mijn draaiboek klaar. Beneden aan de voordeur verscheen een jongedame die zei de advocaat te zijn. `Oh, oh`, dacht ik. `Jij moet met dat glimmende jurkje die woning in`. Ze vertelde mij dat ze gisteravond van alles had uitgezocht over de rechten van mensen voor wie een RM was aangevraagd. De voordeur bleef met al haar kennis dicht. Ik ging via de gebruikelijke weg naar het platje boven en liet de advocate en de gearriveerde politie binnen.

Voor Ans had ik een plek in Apeldoorn gevonden. Frits zou met de halfbakken diagnose `Korsakov` naar Zwolle kunnen. Twee ambulances verschenen. Vier man sterk die naar boven kwamen. Tot slot kwam de rijdende rechter met griffier. Het bonte gezelschap kwam boven en keek rond alsof ze in een andere werkelijkheid waren terechtgekomen. Hier raakten twee werelden elkaar die ik had samengebracht met één doel: hulp.

De rechter gaf het woord aan de parmantige advocaat. Ze sprak opgetogen over haar gisteravond opgedane google-wijsheid en de rechter knikte bedachtzaam. Helaas bekrachtigde hij de RM niet. Ans kon blijven zitten en Frits, die wel in de gaten had dat ik hem er in geluisd had, ontging de essentie van de rechterlijke uitspraak. Frits had gelijk, want ik was diegene die aan de bel had getrokken.

Geen RM. Maar wel een ontruiming over een uur. Deze mensen moesten de woning uit. De rechter en zijn gevolg verlieten snel de woning, happend naar lucht. De ambulancebroeders vulden de woonkamer. Zij vonden ook dat deze mensen hier weg moesten. Geen RM betekende voor Ans dat zij niet terecht kon in Apeldoorn. Frits mocht zonder RM wel worden opgenomen op de Korsakov afdeling. "Je moet, Frits", zei ik. Hij pikte het. 
Ans moest naar het ziekenhuis. Gelukkig was er een ambulanceverpleegkundige die zich er in vast beet om dit ook voor elkaar te krijgen. Ze had hiervoor de huisarts nodig die weinig coöperatief was. 

De volhouder won. Vier uur later kon Ans op de brancard gelegd worden; ze kon niet meer zelf opstaan. Ze kon naar het ziekenhuis. Daarna Frits die dacht: `Ik moet.`
Mijn draaiboek was bijna afgewerkt. Alleen de kat moest nog naar een andere plek toe. De dierenambulancemedewerksters hadden ruim een uur nodig om het dier te pakken. 

En? Ans herstelde goed en na een hele lange herstelperiode elders woont ze weer zelfstandig in het rustieke dorp. In een schone woning en zit ze op een nieuwe bank. Frits? Hij is alles vergeten en woont beschermd. Van de kat heb ik nooit meer iets gehoord.

(Wordt niet meer vervolgd)

Martin Hartog werkt als bemoeizorger bij Tactus.

Martin Hartog foto

Deel dit bericht:


Reacties

Nog geen reacties geplaatst

Plaats reactie